Halalar sevilmez.

B: .. çantamı asmıyorum oraya, sandalyeye koycam ben, farklıyım, kuralsızım, oraya asmak zorunda değilim, dadaistim ben
İ: Ahahaha dadaist mi? 
N: Dada- ne?
İ-N: AHAHAHAHAHA
B: Akımları işlemediniz dimi salaklar.
İ: ..
N: .. 

- Otobüsteki birçok absürd yere oturamadım
- Su savaşlarında hunharca koşamadım
- Kucaklarda taşınamadım
- Sıraları birleştirip uzanamadım
- Rüzgarlı havalarda dışarı çıkamadım
- Voleybol-basketbol oynayamadım
Lise yıllarım böyle geçti işte, okulda sürekli etek giyen tek kız olarak. Yaptığım tek şey hanım kız olup eteğimi tutarak seke seke koşuşturmak oldu. Pişman mıyım? Hayır. Ama bunları yapabilseydim sadece çenemle eğlenmiş olmazdık gibi geliyo. Şimdi sen haftaya bitiyosun ya ben her gün küfürsüz uyanacam bebeyim.

Sınav stresi, bıkkınlığı -ne isterseniz diyebilirsiniz- işte en çok o zarar verir insana. İçten, ağır ağır sıkar canını, etrafındakiler yetmez artık gülüp eğlenmene. Sonra yeni insanlarla tanışmak istersin, başını kaldırıp gözünü kısarak baktığında göremezsin yeni birini, o kadar uzaktır çünkü. Şuan böyle bi’ boşluktayım işte, halim fena. Kaç gün kaldığını bile idrak edemiyorum. Akşam “sevgili günlük;” diye yazmaya başlarsam hiç şaşırmayın aksi takdirde yoldan geçenlere sarmayı düşünüyorum.

Keşke burada da kar yağsa, soğuktan götümüz donsa, beremizi-eldivenimizi takabilsek, atkımıza sarınabilsek, saçlarımız kardan sırılsıklam olsa, kar topları birbirimizin suratında patlasa, hem belki kardan adam yaparken havuç bulamadığımız için hayalgücümüz gelişir ha ne dersin?

derler adama, misal.

Ergenliğin dibinden çıkmamın üstüne ilk İstanbul gezime merhaba diyoruz. Evet evet “Merhaba”. Otobüste uyudum oğlum, yollar çok uzun. Hava fena derece de hoş ve sıcak görünüyo gözüme ergenliğime geri dönüp kalp diyesimi getiriyo hatta -durum o kadar ciddi-. Son olarak Boğaziçi Üniversitesi ile İstanbul komşu şehirler mi?